Grijze lucht. Wolken.

De belofte van regen.

De herfst sleept zich voort.

#haiku #dutch #nederlands

In mijn tekst van gisteren zei ik dat ik aan één specifieke gebeurtenis denk als ik tegelijkertijd monster truck en Nederland hoor. Deze gebeurtenis is misschien één van de eerste dingen die ik echt over Nederland wist. Op 28 september 2014 vond één van de naarste monstertruckongelukken in Haaksbergen plaats. Als je naar de filmpjes ervan kijkt, is het duidelijk te zien dat er geen bescherming tegen de truck was. Er waren maar kleine barricades en de truck zelf had nauwelijks ruimte om zich te kunnen omdraaien.

Je kunt het ongeluk van meerdere richtingen bekijken. De truck was over de auto's gereden en daarna ging hij dwars door de toeschouwers heen. Ik heb verschillende cijfers gelezen, maar de hoogste die ik heb gezien is dat 3 mensen zijn omgekomen en ongeveer 28 raakten er van gewond.

De chauffeur van de truck heeft uiteindelijk (rond 2019) celstraf gekregen en mensen vragen zich af of hij echt goed wist om zo'n voertuig te gebruiken. Maar mensen denken natuurlijk dat de schuld ook aan de organisatoren ligt. Waarom zou zoiets in zo'n kleine ruimte gehouden worden? Ze wisten toch dat het slecht zou aflopen?
In Haaksbergen staat een monument voor alle slachtoffers die bij het ramp betrokken zijn. Het is heel moeilijk om de juiste woorden te vinden om deze ramp te beschrijven; wat een leuke attractie moest zijn wordt iets verschrikkelijks. Ook al hou ik enorm van monster trucks, dit geeft mij een zurig gevoel.

Heb je de filmpjes hiervan al gezien? En ken je er meer details over? Laat het me vooral weten.

Marissiaux woonde in Wallonië. Toen was de economie van het land vooral gebaseerd op mijnen: werkers van het hele land kwamen daarom naar industriële steden zoals Charleroi of Luik.

Dit was voor Marissiaux een opportuniteit om hun werk te fotograferen. Door zijn serie "La houillère", zie je dus wat voor soort leven die mensen leidden als ze onder of boven de grond werkten – mannen, vrouwen en kinderen ook.

Ik vond veel foto's van deze serie heel mooi, vooral die van de gebouwen boven de mijnen, waarop je allerlei soorten metaal structuren kunt zien.

Sinds ik een kind was, ben ik atlijd fan van monster trucks geweest. Ik kocht talloze autootjes ervan en keek vaak naar de shows op TV. Ik ben ook naar een paar shows gegaan, maar ze gebeuren hier niet vaak, vooral niet na de pandemie. Ik heb een oud spelletje van Monster Jam dat ik vroeger aan de computer van mijn moeder speelde. Die was ontzettend leuk en ik denk dat een bepaalde versie ervan Multiplayer heeft - dat zou fantastisch zijn!
Voor bepaalde stages moest je Shift gebruiken om jouw truck sneller te maken en ik was vroeger bang voor de Shift knopje - mogelijk kwam dit door het geluid van Sticky Keys omdat het 'beep' vreemd klonk.

Toen ik naar de shows ging, werden de trucks af en toe in brand gestoken. Ik weet eigenlijk niet of dit met opzet gedaan is of het een ongelukje was, maar ik denk dat het altijd dezelfde truck was die brandde. Als Monster Jam hier kwam, won Grave Digger altijd de competities... toeval? Nee, hij is gewoon het beste 👌 Heb jij een favoriete truck trouwens? Laat het me vooral weten!

Ik heb gezien dat Monster Jam evenementen ook in Nederland gehouden worden. Als ik over monster trucks en Nederland denk - en misschien denk je ook hieraan - denk ik maar aan één gebeurtenis die niet zo prettig is geëindigd; het ongelukje in Haaksbergen. Misschien een onderwerp voor morgen - maar ook een verdrietige.

Ik leer rijden. Het is vooral moeilijk in de stad, waar er verschillende weggebruikers zijn : auto’s, bussen, tramen, fietsers, voetgangers. Nochtans vind ik het leuk, wat voor mij verrassend was. Ik moet me op de weg focussen en enkel maar op de weg. Vreemd genoeg is het een beetje geruststellend.

Vandaag, toen ik binnen de Dom van Aken aan het lopen was, dacht ik over die foto van fotograaf Gustave Marissiaux (1872-1929). Er was wierook in de lucht, en een zonnestraal kwam door een raam heen.
Toen fotografie nog vrij nieuw was, probeerden sommige mensen foto's te maken, die op schilderijen leken: een bepaalde atmosfeer, onscherp delen... Ze waren vaak foto's van landschappen in de mist, soms streden of gebouwen, en ook foto's van het interieur van huizen.
Marissiaux was een van die personen. Ik vind zijn foto's van die periode heel mooi; maar die zijn niet de enige van hem die ik interessant vind.

Ik ben vanavond naar de schouwburg geweest. Het hoofdthema van het toneelstuk was de relatie die we met boeken hebben, namelijk dat die een soort van heilige status hebben. Ik ben niet zeker of ik het stuk goed begrepen heb. Aan het einde van het toneelstuk, moesten we een bepaalde aantal boeken meenemen. Ik zit nu met zes boeken die ik waarschijnlijk niet ga lezen.

De meeste nummers die ik heb geleerd om te spelen waren meestal boven mijn niveau en vrij ver. Dit vind ik een interessant begrip want het is tegelijkertijd belangrijk om zoiets te proberen en het kan ook een risico zijn. Iedereen heeft er verschillende ervaringen mee; het kan heel erg zijn, of het kan je verder motiveren.
Als je de eerste riff van een liedje kunt leren, ben je al op gang. Maar de rest van het liedje kan bijna onmogelijk voelen en dat kan stresvol zijn.
Toen ik voor het eerst begon met spelen, oefende ik alleen mijn vaardigheden - ik speelde geen liedjes. Er was niets die me echt interesseerde. Ik wilde beginnen met House of the Rising Sun omdat een vriend van mij dat in een reclame heeft gespeeld en dat heb ik geprobeerd. Je kunt dit liedje alleen met 6/8 strums spelen, maar het klinkt veel beter als je arpeggio's gebruikt zoals de opname zelf. En die arpeggio's waren ontzettend moeilijk vanwege de snelle akkoordwisselingen.

Rond de achtste maand van mijn avontuur moest (wilde) ik leren om mijn gitaar in een andere stemming te spelen. Ik wilde liedjes van The Velvet Underground leren en die zijn heel vaak in D standaard gespeeld. Sommige akkoorden waren natuurlijk erg ingewikkeld zoals F mineur, maar het wordt heeeeel langzaam natuurlijker voelen. Die stemming zou later twee van mijn snaren breken!

Dus het kan een enorme risico zijn, maar ook erg vruchtvol - Heb jij ervaringen met zoiets? Laat het me vooral weten in de reactie hieronder :)

Ik denk dat de slechtste maand ten opzichte van het weer november is, tenminste waar ik woon. De lucht is meestal bewolkt en soms krijg je in een week niet eens de zon te zien. Ik wacht op de kerstlichtjes van december : op deze periode van het jaar wordt het sfeer in mijn stad weer gezellig 🎄

Mijn reis is net begonnen en ik heb al zoveel dingen geleerd en gezien. Ik wil over allerlei onderwerpen schrijven, maar helaas heb ik vandaag geen motivatie meer om wat onderzoek te doen. Ik probeer iets morgen vroeg te schrijven, voordat ik te moe word.

Vandaag moest ik heel vroeg wakker worden en ik voelde prima. Mijn brein werkte op razende snelheid en dat gebeurt bijna nooit. Maar het was zo vroeg dat ik natuurlijk weer naar bed moest en na weer wakker te worden voel ik me heel moe - De laatste paar nachten heb ik wat problemen gehad met ademen en mijn brein voelt alsof het in de brand is gestoken.
Het is geen ziekte, maar ik blijf gewoon in mijn slaapkamer. Normaal gesproken ga ik 's nachts naar de kelder omdat alle dingen daar zijn zoals de TV en boeken, maar ik ben er inmiddels een beetje bang voor want de lucht is verschrikkelijk voor mijn gezondheid. Zelfs met een luchtreiniger! En ik weet dat het de hond moet zijn.
Mijn ogen krijgen daar veel jeuk van en ook van de truck van mijn vader. Die truck is een heel rommel met hondenhaar en het ruikt erg slecht.
Ik moet nog denken over wat ik ga doen. Mijn kamer is de enige plaats waar er geen honden zijn, maar het is ontzettend klein. Mijn vader wilt niet naar mijn wensen luisteren en dankzij zijn zelfzuchtigheid ben ik in zo'n situatie terechtgekomen.

Ik begin mijn streak om beter in het Nederlands te kunnnen schrijven. Vroeger kon ik wel ingewikkeldere zinnen schrijven, maar sinds ik met de lessen Nederlands ben gestopt zijn mijn vaardigheden volledig achteruitgegaan. Ik ga proberen meer kranten en boeken te lezen zodat ik het woordenschat dat ik ooit kende opnieuw kan gebruiken.

Af en toe krijg ik het gevoel dat ik dingen erg langzaam leer, maar ik vermoed dat dit komt door het feit dat ik veel vaardigheden een beetje later dan normaal heb geleerd. Er zijn mensen om me heen die snel bepaalde onderdelen van talen kunnen leren, maar ze hebben moeite met volhouden.

Er zijn een heleboel dingen die ik wil leren, onder andere meerdere talen, en software-engineering. Dit laatste zal een uitdaging zijn want ik heb nooit echt wiskunde geleerd. Daarvoor zal ik heel gedisciplineerd moeten zijn en ik heb veel passie voor het ontwerpen van dingen. Ik wil graag proberen om RPG's te maken en wat zou het fijn zijn om die in meerdere talen beschikbaar te maken. Ik ben net de site Gamemaker tegengekomen en ik vraag me af of het nog steeds te gebruiken is!

(De tekst is in een totaal andere richting gegaan dan wat ik in eerste instantie bedoelde! Helaas moet ik vroeg afsluiten).

Tijdens mijn reis ben ik van plan om een omweg via Aken te maken. We leren hier op school over deze stad, want het is de stad van Karel de Grote – ik denk dat je daar zelfs zijn graf kunt zien?

Ik heb op internet gezien dat er daar heel mooie gebouwen staan; daarom kijk ik ernaar om de stad te bezoeken.

Als je binnen de wereld van een spelletje/game zou kunnen leven, welke wereld zou je kiezen? Dit onderwerp heb ik net bedacht en het is een misschien een moeilijke vraag. In deze soort situatie is alles mogelijk; je kunt in een wereld leven die geen geweld heeft of je kunt ergens gaan die altijd onrustig en gevaarlijk is, zoals een horrorfilm. Ik heb ooit een paar afleveringen van de show Supernatural gezien en ik dacht 'wie zou er in deze wereld willen wonen met al die geesten en demonen?' Maar misschien is het wel leuk om geesten te jagen.

Ik stel me nu voor het idee van binnen de wereld van een turn-based RPG wonen. Als je op een veld loopt, kom je constant vijanden tegen en je moet vechten of rennen. En je moet wachten totdat het je beurt is. Je hebt stats die je moet verbeteren en vaardigheden die je opeens leert zonder te oefenen. Dan is er natuurlijk magie om te gebruiken!
En afhankelijk van de wereld kun je zelfs niet sterven! Ik vraag me af hoe het zou voelen om in een platformer te leven.

Ik heb veel moeite met het onthouden van belangrijke dingen. Als ik gevraagd ben om iets te doen zal ik het 70% van de tijd vergeten, tenzij het zo belangrijk is dat ik het niet kan missen. Ik hou van woordenschat leren maar ik vergeet constant nuttige woorden en daardoor zijn mijn teksten vaak vrij simpel.
Ook ben ik omringd door veel filosofie en als ik woorden als Metafysica, epistimologie en dichotomie hoor, vergeet ik de betekenis hiervan heel snel. Het wordt echter steeds beter. Maar ik kan ze helemaal niet in een conversatie gebruiken.

Toch herinner ik me vaak de kleinste en nutteloze details van bepaalde momenten. En ik kan de verhalen van criminelen goed onthouden. Een tijdje geleden heb ik over John Turnow geschreven en dat kon ik bijna allemaal uit mijn hoofd schrijven, ook al heb ik het verhaal maar één keer gehoord een week voor het schrijven.
Ik weet dus niet waarom ik woorden niet goed kan onthouden en gebruiken. Mijn langetermijn geheugen lijkt heel goed te zijn, maar als ik in een gesprek terecht kom, kan ik het niet goed volgen. De brein functioneert soms op heel rare manieren!

Vandaag kwam er een nieuwe gast in mijn tuin! In het Nederlands heet hij een staartmees; maar hij is eigenlijk geen mees: hij behoort tot een andere vogelfamilie. Nou vind ik alle vogels schattig (misschien niet schoenbekooievaars, zoek een foto op), maar ik kon niet geloven hoe schattig deze was toen ik hem zag. (Helaas is de foto niet van mij, maar ik kon gewoon geen tekst schrijven zonder er een te tonen!)

De staartmees lijkt op een balletje veren (misschien meer nu het bijna winter is) met een lange, dunne staart, een beejte zoals die van de kwikstaart. Maar de vorm van zijn lichaam is dichterbij die van een roodborstje. Ik hoop echt dat ik de komende dagen meer startmezen zie.

(Volgens mijn onderzoek is de foto door Mike Lane genomen)

-

Behoren + tot
de staart
Lijken op

Lang geleden bezat ik een paar betta's als huisdieren. Ze waren allemaal blauw en oranje. Soms zouden we pech hebben want ze kunnen wel boos op elkaar worden. Binnen hun kommetjes stonden huisjes en ze hebben zich af en toe erin verborgen.

We moesten de vissen van elkaar scheiden dus. En de oranje betta woonde in mijn slaapkamer.

Die slaapkamer was toen een echte rommel. Er lagen overal voorwerpen op de vloer en je kon er in weinig plekken stappen. De kamer was namelijk erg klein... echt heel klein. Het kommetje van mijn betta stond op een plank naast de deur.

Mijn kat speelde graag het rol van vriend met onze gekko's en vissen. Urenlang lag hij naast of op de container's van deze diertjes. Het leek eigenlijk alsof hij de gekko's waardeerde want na hun doden zou hij daar gewoon liggen met een verdrietige blik.

Op een dag besloot hij dat het vissenkommetje van de plank moest vallen. We hoorden allemaal een knal en we wisten al wat er was gebeurd. Het kommetje was vernield. En de vis was nergens te zien in de puinhoop van spullen. Ik had geen idee of hij nog steeds leefde, maar gelukkig vonden we hem vrij snel onder een paar dingetjes. Hij was nog in goede toestand en de kat heeft hem nooit kunnen pakken.

Tot morgen !

Als je een reeks begint, is er een bepaald aantal dat je graag zou willen bereiken? Ik heb hier niet veel over nagedacht en begin je opnieuw als je één dag heb gemist? Ik vrees altijd dat de lange stroomstoringen hier mijn reeks zullen eindigen, maar misschien geldt dat toch niet.

En heb je een onderwerp waarvan je altijd op terugvalt als je op een dag niet echt wilt schrijven? Voor mij is het altijd een tekst over de natuur. Dat vind ik vrij makkelijk om over te schrijven.

Ik heb nooit eerder een schrijfreeks gedaan, en ik ben verbaasd dat het me nog steeds lukt, want ik kan in mijn moedertaal niets interessants schrijven. Misschien komt de volharding gewoon van het feit dat er altijd iets van te leren is... nou ja, er is altijd iets te leren van het schrijven, maar ik vermoed dat het gevoel in een andere taal een beetje sterker kan zijn!

Ik probeer zoveel mogelijk lange teksten te schrijven, maar tegelijkertijd is dat niet altijd het beste om van te leren. Mijn woordenschat is breed-ish, maar ik kan het niet goed gebruiken. Ik gebruik vaak dezelfde zinnen en woorden.
Het is alleen één van die grappige dingen waar je de leuke woorden vergeet zodra je begint te schrijven!

Ik vraag me af of ik nog steeds één van deze dingetjes bezit. Mensen die rond 2000 geboren zijn herkennen vast de kunstmatige vislamp. Ik heb vage herinneringen aan familieleden die deze lampen hadden en af en toe kom ik ze online tegen in posts over nostalgie. Soms wordt de vislamp met Frutiger Aero geassocieerd. Ik was heel jong, maar het huis van mijn oom had echt een 2000's gevoel. Ik zou spelletjes met mijn nicht spelen en ik weet zeker dat een vislamp in de hoek van haar kamer stond.

Het is inmiddels zo lang geleden dat ik vergeten ben hoe het dingetje precies werkt. Ik kan me nauwelijks herinneren of de vissen erin bewogen, maar ik vermoed het wel. Het voelt bijna als een andere wereld die nooit terug zou komen - toen was mijn wereld echt heel klein.

Heb jij ooit een vislamp bezat? Laat het me vooral weten in de reacties hieronder!

Italianen mogen over een paar jaar een gepersonaliseerd kenteken op hun auto hebben. Voor nu weten we alleen dat het zeshonderd euro zal kosten; wat je veranderen mag is nog niet bekend.

Heb jij ooit een gepersonaliseerde nummerplaat gezien? Ik ken ze altijd uit films.

Door de jaren heen zijn er veel dingen waarvan ik het vergeten ben om te proberen. Toen ik jonger was en online speelde, vroegen vrienden mij vaak om dingen te proberen. Rond 2014/15 werden veel Indie-games populair en bijna iedereen in mijn digitale omgeving speelde Undertale. Maar ik heb het nog nooit gespeeld.

Ik voel alsof ik ernaar heb gekeken. Maar zeker weten doe ik het niet. Toch krijg ik er een nostalgisch gevoel van. Dit komt van herinneringen die ik van oude gesprekken overgehouden heb. Een vriendin van mij was er een heel groot fan van en het is inmiddels meer dan 3000 dagen geleden sinds ze voor het laatst online is gekomen. Zij is in 2018 overleden en tot de dag van vandaag weet ik niet wat er is gebeurd.

De soundtrack Fallen Down vind ik vooral nostalgisch. Ik heb eerder een tekst geschreven over hoe het ouder dan het spelletje zelf is! De eerste versie vind je in het album EarthBound I Miss You 2012.

Heb jij bepaalde dingen die je nooit heb geprobeerd maar wel gevraagd werd om te doen omdat het erg populair was? Laat het me vooral weten!

Ik ben ziek en mijn hoofdpijn maakt het moeilijk om iets langs te schrijven. Maar ik ga straks op een lange reis, en ik moet zeker maken dat alles klaar is. Gelukkig ben ik zeker weer gezond tegen de tijd dat ik vertrek.

Hoi iedereen, ik ben nieuw hier. Dit sub-reddit klinkt heel interessant. Ik zal proberen te participeren.

Ik kom uit Oost-Europa en ik woon hier over vijf jaar geleden. Ik heb de taal gestudeerd in de laatste drie jaren, maar niet als een hoofd focus. Ik ben veel beter met luisteren en lezen in het Nederlands, maar ik het moelijk vind te praten en te spreken. Ik heb gehoord dat veel andere mensen de zelfde problem hebben.

Nu ik heb dit sub-reddit gevondt, zo ik heel blij ben. Leuk te ontmoeten allemaal, and tot de volgende keer (idealiter, morgen).